Paradox van de luchtvaart: Rolls-Royce lacht als KLM huilt

Wie tien jaar geleden aandelen kocht van Air France-KLM, verloor makkelijk driekwart van de inleg. Maar wie tien jaar geleden geld stak in vliegtuigmotoren, grijnst breed. Heel breed.

Dat is de luchtvaartparadox.

Het verdient enige uitleg. We bespreken waarom bedrijven als Safran, Rolls-Royce en GE Aerospace de wind onder de vleugels hebben, terwijl ceo Marjan Rintel van KLM elk kwartaal opnieuw uit moet leggen waarom haar kosten zo hoog zijn. Motoren en onderdelen blijken de bron van zowel tranen als gelach.

We horen cynische beleggers al! De inleg is bij bedrijven als Safran en Rolls-Royce minstens verviervoudigd in de afgelopen tien jaar, als men koerswinst en dividenden optelt. En betalen voor dure bedrijven is tegenwoordig net zo normaal als water uit de kraan. Wat moet je hier nog?

Maar we trekken geen ouwe koeien uit de sloot. De luchtvaart zit wereldwijd nog altijd in de lift. Net als de haast natuurkundig voorspelbare marges en omzetgroei van iedereen die zorgt dat Airbus en Boeing hun kisten af kunnen leveren. Om nog maar te zwijgen van onderhoud.

Je hoort het. Vliegschaamte lijkt in beleggersland ver te zoeken. Wie op zoek is naar klare taal, rake cijfers en een toetje in de vorm van luchthavens is aan het goede adres.

Spoiler: het monopolistische vastgoed is toch net wat minder mooi dan die brokken metaal onder de vleugels van uw ijzeren vogel.