De stille correctie in de S&P 500

De S&P 500 lijkt een kalme zee. Beste belegger, kies het ruime sop, vaar even door de belangrijkste aandelenindex op aarde, ga wijdbeens op het dek staan en tuur door je kijkglaasje. Juist. Niks aan de hand. Een paar golfjes. Het oppervlak stijgt gestaag.

Maar pak vervolgens even je zuurstofflessen. Trek je duikpak aan en spring erin. Moedertjelief! Onder het oppervlak zwemmen allemaal bloedende aandeeltjes!

Tachtig procent van de bedrijven in de S&P 500 staat 10 procent lager dan zijn hoogste koers van het voorgaande jaar. Hoe dieper je gaat, hoe erger het wordt. Zestig procent van de bedrijven staat meer dan 20 procent lager dan zijn hoogste punt. Veertig procent meer dan 30 en een kwart meer dan 40… Het is een volatiele bende op de zeebodem.

Allerlei bedrijven die zogenaamd veilig waren toen software smolt en men op zoek ging naar de Walmarts, PepsiCo’s, Home Depots én McDonald’s, staan makkelijk tien tot dertig procent in de min over de laatste zes maanden. Ondertussen ging het met de S&P 500 als geheel meer dan prima. De walvissen ontnamen je het zicht. Nvidia, Microsoft, Apple, Amazon en de rest zijn zo vreselijk groot dat je de rooie zeebodem niet meer kon zien.

Waar komt dat door? Schuiven slechts de waarderingen op, of is er echt wat mis met alle winsten? En by the way: was Nvidia ook niet relatief goedkoop, omdat er wel groei was maar men ook dáár minder wil betalen voor groei? Is dit slechts een evolutie van het cliché dit jaar, namelijk hypergeconcentreerde AI-gevulde indexen plus stijgende rentes en ander onheil? En: wat moeten we hiermee met een aankomend cijferseizoen met opnieuw torenhoge winstverwachtingen?

Juist. Tijd om Johannes en Reinder dat weer eens vernuftig te laten duiden.

Veel luisterplezier!