Het komt ook deze keer nooit meer goed
IBS Beursverhalen
De marktrentes op staatsleningen stijgen, geen overheid van Washington tot Tokyo krijgt zijn huishoudboekje op orde en de ingrepen van Amerikaans Minister van Financiën Scott Bessent blijken weinig effectief.
Tot zover de wekelijkse macro-economische donderwolk die betrekkelijk jaarlijks de kop op steekt. Want het komt ook deze keer nooit meer goed. Daar moeten we maar eens over praten, want wat is nou het eindstation van al dat onheil en welke oplossingen zijn er te trekken uit de grabbelton van centrale banken, valuta, overheidsschulden en rentes? En, nog afgezien van de grote jongens: wat moet je hiermee als belegger?
Dat het antwoord ‘beleggen’ is, behoeft geen verdere uitleg. Loonstijging, een koophuis en het aanschaffen van andere activa zijn al jaren de beste wapens om geldontwaarding te bestrijden, want ons hele geldsysteem berust op langzame ontwaarding van valuta. Daar moet je aan meedoen door de spullen te kopen die steeds duurder te worden, daar moet je niet tegenin gaan.
Dan nog een ontluisterende constatering. Men zei altijd dat rentes werken als zwaartekracht op aandelenmarkten. Rente omhoog, betere compensatie voor het uitlenen van geld, minder reden om aandelen te kopen. Dát was het evangelie dat werd gepreekt in de master finance, de beste biografie van Warren Buffett en het gemiddelde zalmroze dagblaadje.
Maar sinds ongeveer 2010 daalden rentes, en ging de beurs omhoog. Sinds 2022 stegen rentes, en ging de beurs omhoog. Inmiddels stijgen rentes nog harder, en… gaat de beurs omhoog. Hoe dan?
Daarom voeren we deze week een luchtig gesprekje over gewichtige dingen. Het is tijd om die zorgwekkende macro-mist, met al zijn ingewikkelde tandwieltjes die ons angst inboezemen omdat het lijkt alsof ons monetaire systeem eeuwig op omvallen staat, van een paar zinnige antwoorden te voorzien.
Veel luisterplezier!