Waar zijn alle rijke mensen gebleven?
De beste beleggers in mijn fondsen waren degenen die overleden, zei meesterbelegger Peter Lynch ooit. Die lieten hun dollars lekker doorrollen zonder ooit bang te worden voor welke economische tegenwind dan ook. Niks geen in- en uit stappen, gewoon renderen. Over de doden niets dan goeds op beleggingsgebied.
Het gelijk van Lynch werd recent weer bewezen door hoogleraar Roger Ibbotson en zijn vele academische kompanen. Ze hadden de rendementen van aandelen en obligaties op een rij gezet. Bleek dat aandelen alle andere activa achter zich lieten, met honderd jaar lang een gemiddeld rendement voor inflatie van 10.1 procent per jaar voor het breedste mandje van aandelen op de Amerikaanse markt.
Stop er een dollar in op 1 januari 1926, haal hem eruit op 31 december 2025, en je houdt 14.751 dollar over. Ja ja, dat is voor inflatie. Dan was het 813 dollar geweest. En ja… dat is ook voor kosten en belasting. Maar het punt staat als paal boven water: wie op de lange termijn gespreid belegt in aandelen en nooit aan het roer trekt, wint véél meer dan zijn koopkracht verliest. Bovendien had je bij een honderdjarige belegging in een mandje obligaties slechts 117 dollar overgehouden. Vóór inflatie. En kosten. En belasting.
De nuances zijn legio. Wie belegt er honderd jaar lang? Wie rende niet weg in de jaren dertig, of zeventig, en vergat vervolgens Amerikaanse obligaties te kopen in 1981, toen je tienjarige staatsobligaties kon kopen met een rente van meer dan 15 procent? Plus: is dit alleen Amerika?
Zeker. Allemaal waar. Maar wie alles uit de markt trok vóór maart 2009, omdat Lehman Brothers omviel in september 2008, miste de mooiste bodem van de vorige twintig jaar. Het honderdjarige tijdpad wijst juist op de kracht van een starre koers. En het verschil tussen aandelen en langlopende obligaties zal intact blijven, of je nou naar de Europese of Japanse of welke markt dan ook gaat kijken.
Dat doet een veel fundamenteler vraag rijzen. Waar zijn alle rijke mensen gebleven? Waar is de Quote 500.000? Zelfs de AFM ontwaart in het Nederlandse beursbos veel te weinig beleggers. Ze zijn er wel: honderdduizenden zo niet miljoenen Nederlanders die daadwerkelijk het spaargeld hebben én zouden moeten beleggen voor hun oude dag, maar het gewoon vertikken.
Als je financiële waakhond dat zegt, is het misschien goed om je eens achter de oren te krabben. Dat doen we vandaag. Waarom maken zo weinig mensen gebruik van het wereldwonder dat rente-op-rente oftewel compounding heet? Welke rollen spelen angst, (gebrek aan) hebzucht, jaloezie, luiheid, fiscaal beleid en andere gewichtige zaken des levens? En: kan dat anders?
Veel luisterplezier!